„Jeleń”

Historia

Był rok 1945. Przez całą Polskę przeszła nawałnica wojenna. W miarę oswobadzania poszczególnych terenów kraju, naród ochoczo i z zapałem przystąpił do gospodarczej odbudowy zrujnowanej Ojczyzny. Spontanicznie zaczęły odradzać się rozbite kilkuletnią niewolą różne przedwojenne związki i organizacje społeczne.
Działająca od 1939 r. na terenie powiatu obornickiego organizacja Polskiego Związku Łowieckiego, poniosła również poważne straty materialne i personalne i wymagała organizacyjnego reaktywowania. Dokonano jej według struktury z 1939 r. W połowie 1945 r. w Poznaniu urzęduje już łowczy wojewódzki prof. Edward Shechtel, który z upoważnienia Naczelnej Rady Łowieckiej mianuje tymczasowym łowczym na powiat obornicki inż. Stanisława Romanowskiego – nadleśniczego w Nadleśnictwie Oborniki.
Mianowany inż. Stanisław Romanowski w porozumieniu ze starostą powiatowym Ob. Bolesławem Pleśniarskim, zwołuje na dzień 15 października 1945 r. I Zgromadzenia Myśliwych powiatu obornickiego. Zebraniu przewodniczy starosta Ob. Bolesław Pleśniarski. W pierwszym punkcie tego inauguracyjnego zebrania uczczono pamięć zamordowanych przez okupanta:

• inż. Martyńca – ostatniego łowczego powiatowego – nadleśniczego w Obornikach,
• inż. Kłosa -podłowczego powiatowego – nadleśniczego w Kątach oraz wszystkich pozostałych zmarłych i pomordowanych w czasie okupacji myśliwskich.

W następnym punkcie dokonano wyboru I Powiatowej Rady Łowieckiej w składzie:

1. Łowczy powiatowy – inż. Stanisław Romanowski – nadleśniczy Obirnik
2. Podłowczy – Gmina Oborniki – Północ - Teodor Kycler – inspektor starostwa
3. Podłowczy – Gmina Oborniki – Południe – Kazimierz Kobyliński – komisarz ziemski
4. Podłowczy – Gmina Rogoźno – Leonard Zieliński – leśniczy Łoskoń
5. Podłowczy – Gmina Ryczywół – Jan Flis – leśny ludowy
6. Podłowczy – Gmina Murowana Goślina – Antoni Linke – lekarz weterynarii Murowana Goślina
7. Członek – Aleksander Gredczyszyn – szef Pow. Urzędu Bezp. Publicz.
8. Członek – Feliks Kunze – leśniczy Kąty.

Na zebraniu tym powołano również Powiatową Komisję Egzaminacyjną dla nowych członków PZŁ w składzie:

• inż. St. Romanowski – przedstawiciel PZŁ
• L. Zieliński - przedstawiciel PZŁ
• dr inż. A. Linke - przedstawiciel PZŁ
• K. Kobyliński – przedstawiciel starostwa powiatowego
• mgr Józef Krzyżaniak - przedstawiciel starostwa powiatowego
• T. Kycler - przedstawiciel starostwa powiatowego

Celem tej Komisji był werbunek nowych kandydatów na myśliwych, szkolenie ich, egzaminowanie i wydawanie zaświadczeń o zdaniu egzaminu i przyjęciu w poczet członków PZŁ. Komisja działała od 1948 r. i przeegzaminowała ponad 100 kandydatów, a stan członków PZŁ w powiecie na koniec 1948 r. wynosił około 130.
W latach 1945-46 na terenie wsi realizowano podstawowy akt Manifestu Lipcowego – reformę rolną, w ramach której powstało wiele nowych indywidualnych gospodarstw rolnych. Te nowe gospodarstwa wraz z dotychczasowymi gospodarstwami chłopskimi, były podstawą reaktywowania wiejskich spółek łowieckich zrzeszających indywidualne gospodarstwa we wspólne obwody łowieckie. Podstawą prawną do organizacyjnej działalności łowieckiej w tym okresie było rozporządzenie Prezydenta Rzeczpospolitej z 3.12.1927 r. o „prawie łowieckim”, które m.in. stanowiło:

• obwodem łowieckim jest obszar własnych gruntów powyżej 100 ha
• obszar wspólnych indywidualnych gruntów rolnych powyżej 500 ha zrzeszonych w „Wiejskich Spółkach Łowieckich”
• polowanie może wykonywać tylko członek PZŁ posiadający „Kartę łowiecką” wydaną przez starostę powiatowego
• Posiada własny obwód (właściciel gruntów powyżej 100 ha)
• Posiada umowę dzierżawy obwodu od Wiejskiej Spółki Łowieckiej
• Posiada upoważnienie do wspólnego wykonywania polowania wydane przez właściciela lub dzierżawcę obwodu.

Działalność Powiatowej Rady Łowieckiej, komisji egzaminacyjnej PZŁ oraz powstania wiejskich spółek łowieckich, dały poszczególnym członkom możliwości wydzierżawienia obwodów i rozpoczęcia normalnej statutowej działalności gospodarczej.
Jednym z głównych zadań członków PZŁ w wydzierżawionych obwodach w tym okresie była walka z kłusownictwem oraz odstrzał nadmiaru drapieżników i szkodników. W okresie jesienno – zimowym urządzano w każdym obwodzie I polowanie zbiorowe na zające systemem „w kotły” opolowując 2/3 terenu, pozostawiane jako metacznik.
W latach 1945-48 obwody łowieckie dzierżawili następujący myśliwi z rejonu Obornik:

1. Kycler Teodor – Nowołoskoniec, Słonawy, Tłukawy
2. Klose Stanisław – Gołębowo, Orłowo
3. Klose Wincenty – Pacholewo i Szczytno
4. Łazarewicz Franciszek – Rożnowo, Kowanowo, Marszewiec
5. Sobkowiak Stanisław – Nieszawa
6. Markulis Hanryk – Łukowo, Żerniki
7. Ciosański Stefan – Gołaszyn
8. Koszewski Karol – Ludomicko, Chlebowo, Owieczki
9. Żalik Franciszek – Maniewo
10. Rosochowicz Czesław – Uścikowo, Uścikówiec, Wymysłowo
11. Kramer Tadeusz – Nieczajna, Kowalewko, Sepno
12. Neuman Czesław – Sławienko
13. Kasiak Izydor – Jaracz
14. Janasek Stanisław – Dziewicza Struga
15. Szubzda Jan – Osowo
16. Ciesiółka Józef – Uchorowo – wieś Nieszawka

W tym czasie na terenie wsi powstały Państwowe Gospodarstwa Rolne oraz tworzono Spółdzielcze Gospodarstwa Rolne. Wychodząc naprzeciw tym tendencjom z inspiracji kol. Teodora Kyclera w m-cu lutym 1948 r. wśród obornickich myśliwych powstała myśl zespołowego prowadzenia gospodarki łowieckiej, na wzór już istniejących przed II Wojną Światową towarzystw i kółek łowieckich. Pierwsze zebranie organizacyjne odbyło się w dniu 8 marca 1948 r. w lokalu Ob. Narożyńskiego przy Rynku w Obornikach. Na zebranie przybyło 14 członków i 3 kandydatów, którzy jako założyciele uchwalili i podpisali „Statut kółka łowieckiego”.
Uchwalony statut wysłano do Wojewody Poznańskiego z wnioskiem o rejestrację. Zgodnie z działem VI § 22 statutu wybrano Zarząd w składzie:

• Prezes – Teodor Kycler
• V-ce prezes – Stanisław Romanowski
• Sekretarz – Henryk Markulis
• Skarbnik – Stefan Ciosański
• Łowczy – Franciszek Żalik
• Kronikarz – Zygmunt Kosmowski

Wybrano również komisję rewizyjną w składzie: Kazimierz Krygier, Franciszek Łazarkiewicz i Bernard Wiza. Tak powstało pierwsze Kółko Łowieckie na terenie powiatu obornickiego i jedno z pierwszych w województwie poznańskim. Z chwilą rejestracji 12.02.1949 r. kółko uzyskało osobowość prawną i rozpoczęło statutową działalność. W okresie poprzedzającym rejestrację czyniono starania o zdobycie pierwszych terenów łowieckich. Na dzień 15 maja 1949 r., w którym to dniu odbyło się kolejne walne zebrania, kółko dzierżawiło następujące tereny:

1. Gołaszyn – 547 ha
2. Maniewo – 582 ha
3. Uścikowo – 1570 ha
4. Bogdanowo – 545 ha

Z dniem 1 lipca 1951 r. Kółko wydzierżawiło od Nadleśnictwa w Obornikach obwód obejmujący leśnictwa: Bębnikat, Lipka i Ludomy o łącznym obszarze 2221 ha lasu. Dalsze powiększenie terenów łowieckich następowało dzięki przekazywaniu ich na rzecz kółka przez dotychczasowych użytkowników.
W miarę powiększania się terenów łowieckich systematycznie zwiększał się stan ilości członków. Równocześnie następowała intensyfikacja polowań indywidualnych i zbiorowych. Mocą decyzji Wojewody Poznańskiego w dniu 19 lutego 1949 r. zarejestrowano Kółko łowieckie jest protoplastą naszego Koła łowieckiego „Jeleń”. Stąd rok 1089 uznajemy za rok Jubileuszu 40-lecia. Kółko Łowieckie formowano w dalszych latach aż do 1953 r., kiedy to zostają wprowadzone nowe zasady gospodarki łowieckiej na mocy Dekretu z dnia 29.10.1952 r. przekształca się w Koło Łowieckie nr 75 w Obornikach. Z kolei powstały na terenie powiatu koła łowieckie nr 76, 77, 78, 79.
W latach 1949-1954 dużą popularnością cieszyły się wspólne wyjazdy na polowania indywidualne na zwierzynę drobną i obławy na drapieżników i szkodniki. Na polowaniach tych pozyskano m.in.:

• 3952 zajęcy
• 876 kuropatw
• 195 królików
• 42 lisy
• 385 kaczek
• 28 gęsi
• 387 piżmaków
• 24 kuny

Zarząd koła co roku w okresie wiosennym na przełomie miesiąca kwietnia i maja organizował we wczesnych godzinach rannych zbiorowe wyjazdy na szkodniki i drapieżniki w celu ochrony wiosennych lęgów zwierzyny drobnej i ptactwa. Udział w tych wyjazdach brała większość członków. Tępienie drapieżników i szkodników było statutowym obowiązkiem członków. Do tego zobowiązywała uchwała Powiatowej Rady Łowieckiej z 29.2.1951 r., w myśl której obowiązywało rozliczenie przed Powiatową Radą Łowiecką za znaków i komisyjne ich zniszczenie. W okresach zimowych dokonano systematycznego dokarmiania zwierzyny, szczególnie na terenach polnych. Dla kuropatw ustawiano około 20 sztuk budek i przy nich podsypy z pośladem, a dla zajęcy zgryzawki liściarkę. Dla saren w remizach polnych pobudowano 10 paśników, w których zakładano snopówkę owsa marchew, buraki, żołędzie i kasztany. W obwodzie leśnym dokarmienia zimowe przeprowadzało nadleśnictwo.

W kółku były pielęgnowane stare tradycje myśliwskie. Wszystkie polowania zbiorowe rozpoczynały się odprawą i sygnałem łowieckim. Kończyły się natomiast pokotem upolowanej zwierzyny, ogłoszeniem wyników oraz „króla” i „wicekróla” oraz największego „pudlarza”.

Szczególną uwagę przywiązano do etycznego i bezpiecznego, zgodnego z regulaminem zachowania się na polowaniach zbiorowych. Na zające polowano systemem „w kocioł”, stąd konieczność używania trąbki i umówionych sygnałów łowieckich. Dla sprawnego ich przeprowadzenia, wymagana była bezwzględna dyscyplina i podporządkowanie się kierownikowi polowania. Te same zasady bezpieczeństwa i dyscypliny na polowaniach zbiorowych obowiązują do dziś. Kary porządkowe stosowano za nieprzestrzeganie etyki i wykroczenia regulaminowe, jak np.:

• samowolne zejście ze stanowiska,
• dochodzenie postrzałka bez zgody kierownika polowania,
• załadowanie broni przed zajęciem stanowiska,
• za strzał w miot lub po sygnale „nie strzelać”,
• za pozostawienie ładunku w broni po zakończonym miocie.

Kara obejmowała: wartości 1 do 3 zajęcy, udział w 1 pędzeniu lub do końca w nagonce, w drastycznych wypadkach pozbawianiem praw udziału w 1 do 3 kolejnych polowaniach.

Stosowanie kar porządkowych nie było wyjątkiem. Mimo tego w kółkach panowała przychylna, koleżeńska atmosfera tak w życiu codziennym jak i na polowaniach. Charakteryzowała się ogólnym szacunkiem szczególnie do kolegów starszych wiekiem i stażem. Gospodarkę finansową kółka za rok 1953 wg stanu na 31 kwietnia 1954 r. przedstawia następujące zestawienie:

1. Składka członkowska - 10 zł miesięcznie
2. Wpisowe do kółka – 120 zł
3. Strzałowe – premia dla myśliwych:
- za zające 60% wartości
- za zwierzynę grubą na polowaniach indywidualnych 70% wartości
- za zwierzynę grubą na polowaniach zbiorowych 50% wartości

4. Cena jednego zająca wynosiła 30 zł
- 1 kg tuszy 10 zł

5. Po stronie wpływów odnotowano:
- za zwierzynę grubą 13.530 zł
- za zające 31.990 zł

6. Po stronie wydatków:
- koszty polowań zbiorowych – 15.140 zł
- premia dla myśliwych – 19.372 zł
- zagospodarowanie łowisk (dokarmianie) – 19.937 zł

7. Saldo bilansu zamknięcia roku gospodarczego wyniosło - 6.053 zł

W roku 1954 zostają wprowadzone w życie nowe zasady gospodarki łowieckiej na mocy dekretu z dnia 29.10.1952 r. „O prawie łowieckim”, który m.in.:

• znosi dotychczasowy system dzierżawy obwodów przez osoby prywatne i wprowadza obowiązek zrzeszenia się indywidualnych myśliwych w koła łowieckie, które SA członkiem Polskiego Związku Łowieckiego,
• znosi dotychczasowy system tworzenia obwodów łowieckich i wprowadza podział państwa na obwody łowieckie nie mniejsze niż 3000 ha,
• stanowi również, że nowe obwody łowieckie mogą dzierżawić koła łowieckie zrzeszone z PZŁ, a polowanie może być wykonywane w granicach nowo utworzonych obwodów w ramach zatwierdzonych planów hodowlanych.

Na podstawie dekretu z 1952 r. „O prawie łowieckim” kończy się działalność Koła łowieckiego w Obornikach i rozpoczyna nowe koło, które na podstawie „Statutu Zrzeszenia PZŁ” otrzymuję nazwę „Koło Łowieckie nr 75 w Obornikach”. Od 1976 r. z uwagi na nowy podział administracyjny państwa i tworzenie nowych województw Koło nasze otrzymuje nową nazwę, poznańską numerację i działa jako „Koło Łowieckie nr 53 JELEŃ w Obornikach”.

W dniu 10 września 1954 r. zarząd koła, zgodnie z przydziałem Wojewódzkiej Rady Łowieckiej w Poznaniu, podpisuje umowy na 10-letnią dzierżawę 2 obwodów łowieckich:

• obwód polny nr 61 „Gościejewo” o powierzchni 5.559 ha
• obwód leśny nr 66 „Nowołoskoniec” o powierzchni 6.6629 ha w tym 2.290 ha użytków rolnych i 70 ha – moczary, bagna i torfowiska w Chlebowie.

Obszar jak i numeracja w tym obwodzie uległy kolejnym zmianom. Obwód „Gościejewo” w 1965 r. zostaje zmieniony na tereny wsi Bukowice do 5.000 ha i otrzymuje nr 64, a w 1975 r. nr 114. Przy kolejnym podpisaniu umowy w 1985 r. następuje dalsze zmniejszenie o tereny wsi Gościejewo po prawej stronie szosy od Rogoźna w kierunku drogi do Laskowa. Zweryfikowany obszar tego obwodu wynosi obecnie 4.730 ha w tym 270 ha obszary leśne. Obwód „Nowołoskoniec” w 1965 r. zostaje zmniejszony - tereny leśne położone po prawej stronie gruntów rolnych wsi Lipa i drogi Lipa-Chlebowo i otrzymuje nr 69, a w 1975 r. na 5.
Obecnie obszar tego obwodu wynosi 6.300 ha, w tym 4.450 ha to obszary leśne. Obwody te dzierżawimy do dnia dzisiejszego. Prowadzimy w nich swoja działalność gospodarczą w oparciu o prawa łowieckie, statut koła oraz łowieckie plany hodowlane zatwierdzane co roku przez nadleśnictwa i władze administracyjne. Nad prawidłowymi urządzeniami w obwodach łowieckich i ich ochroną przed kłusownictwem czuwali strażnicy łowieccy.

W naszym Kole funkcję tę pełnili Koledzy:

• Obwód nr 114 od 1954-1965 – Ługawiak Julian
1966-1969 – Wieczorek Alojzy 1970 i obecnie – Kasper Antoni
• Obwód nr 5 od 1954-1966 - Pocentek Józef
1966-1975 – Drzewiecki Czesław 1975-1987 – Jeger Sylwester 1987-1988 – Wierzba Czesław 1989 i obecnie – Kaiser Stanisław

O wkładzie pracy w działalność hodowlaną Koła mogą świadczyć następujące przykłady. Wpuszczanie w obwód nr 5 i 114 dzikich królików. W 1962 r. w obwodzie wybudowano wolier na odchów bażantów. Od 1972 r. Koło dokonywało co roku zakupu 200 szt. Bażantów 4-tygodniowych, które odchowywano w alierze przy gajówce w Gościejewu i po okresie 3 miesięcy wpuszczano w łowiska w obwodzie 114. Z uwagi na słabe efekty hodowlane i wysokie koszty, akcję tę zakończono w 1982 r. W roku 1964 w łowiska obwodu 114 wpuszczano 35 kuropatw. W 1987 r. dokonano zakupu 5 danieli, 1 byka, 3 łanie i 1 cielę, które wpuszczono w obwodzie nr 5.

Stan urządzeń łowieckich w poszczególnych Obwodach

Budowa, ustawienie, urządzenie i utrzymanie w stałej użytecznej przydatności poszczególnych urządzeń odbywało się z pomocą pracy społecznej członków Koła. Zabezpieczenie karmy i dokarmianie dokonywano przez pracę społeczną członków, z uzysku z poletek, z darowizny RSP i PGR w ramach współpracy oraz z zakupu.
W dniu 17 czerwca 1959 r. wchodzi w życie ustawa „O hodowli, ochronie zwierząt łownych i prawie łowieckim”. Ustawa oraz wydane na jej podstawie zarządzenia wykonawcze, nakładają na koło łowieckie zwiększoną odpowiedzialność i obowiązki w zakresie ochrony i hodowli zwierzyny, zagospodarowania obwodów, dokarmiania i partycypacji w odszkodowaniach łowieckich. Powoduje to zwiększenie nakładów finansowych. W celu ograniczenia pokrywania tych kosztów przez członków Zarząd Koła czyni starania o zdobycie dodatkowych funduszy. W roku 1960 podpisuje z Poznańskim Przedsiębiorstwem „Las” umowę na odłów żywych zajęcy na terenie obwodu nr 114.

Wyniki odłowów zajęcy w poszczególnych latach: W roku 1960 w obwodzie nr 114 odłowiono – 105 szt. żywych zajęcy W roku 1961 w obwodzie nr 114 odłowiono – 31 szt. żywych zajęcy W roku 1962 w obwodzie nr 114 odłowiono – 32 szt. żywych zajęcy W roku 1963 w obwodzie nr 114 odłowiono – 30 szt. żywych zajęcy W roku 1964 w obwodzie nr 114 odłowiono – 15 szt. żywych zajęcy W roku 1965 w obwodzie nr 114 odłowiono – 45 szt. żywych zajęcy Ogółem odłowiono: 258 szt. żywych zajęcy

W roku 1966 z pośrednictwem Wojewódzkiej Rady Łowieckiej w Poznaniu Zarząd Koła podpisuje umowę z Orbisem na jesienne polowania dewizowe na odstrzał jeleni w obwodzie nr 5, a od 1978 r. na wiosenny dewizowy odstrzał rogaczy w obwodzie nr 114.
Odłowu żywych zajęcy w późniejszych latach zaniechano z uwagi na ich zmniejszającą się liczbę w łowisku. Obecnie zrezygnowano z odstrzału dewizowego rogaczy w obwodzie nr 114 pozostawiając ich odstrzelenie członkom koła. Utrzymujemy jesienne polowania dewizowe na jelenie, co daje kołu znaczne wpływy kasowe. W polowaniach dewizowych uczestniczyli myśliwi z następujących krajów – Republiki Federalnej Niemiec, Austrii, Danii.
W latach 1966 do 1988 w obwodzie nr 5 pozyskano 33 szt. byków, 9 szt. rogaczy i 4 dziki, a w latach 1978 – 1988 w obwodzie 114 pozyskano 59 szt. rogaczy. Najdoskonalsze trofea zdobyli:

• Lorenc Alfred (Austria) – byk medal srebrny – obwód nr 5 Chlebowo, 6.850 gr
• Gąska Wolf (RFN) – byk medal brązowy – obwód nr 5 – Bębnikąt – 6.550 gr
• Dribert Hubert (RFN) – byk medal brązowy – obwód nr 5 – Chlebowo – 6.660 gr
• Dribert Hubert (RFN) – byk medal brązowy – obwód nr 5 – Chlebowo – 6.900 gr

W polowaniach indywidualnych i zbiorowych na sporadyczne zaproszenie Zarządu uczestniczyli koledzy z innych kół. Ich udział był wynikiem koleżeńskich stosunków i rezultatem współpracy naszego koła z instytucjami i zakładami wspomagającymi naszą działalność hodowlaną i organizacyjną.
Ważnym elementem w pracy z członkami koła jest strzelectwo myśliwskie. Tradycja strzelecka trwa od początków istnienia koła. Obowiązkowe strzelanie przeprowadzane jest już od 1955 r. i trwa do chwili obecnej. Strzelectwo znalazło dobre warunki rozwoju w początkach lat 70-tych po wybudowaniu strzelnicy myśliwskiej w Dąbrówce Leśnej. Obiekt ten powstał z inicjatywy ówczesnej Powiatowej Rady Łowieckiej. W jego budowie z dużym zaangażowaniem inicjatywnym zasłużył się członek-senior naszego koła kol. Józef Ciesiółka. Również ówcześni członkowie naszego koła brali udział w ramach prac społecznych przy budowie strzelnicy. Efektem systematycznego szkolenia myśliwskiego jest fakt uczestnictwa reprezentacji naszego koła w zawodach rejonowych i wojewódzkich.
W roku jubileuszowym do czołówki strzeleckiej zaliczamy następujących młodych myśliwych: Kol. Zbigniew Polcyn, Roman Wawrzyniak, Marek Ferlas, Wacław Andrzejewski. W okresie minionego 40-lecia z dobrych umiejętności strzeleckich zasłynęli Koledzy: Kuciński Tadeusz, Kaiser Stanisław, Kasper Antoni, Kramer Tadeusz, Ferlas Edmund.
Tradycje naszego koła budowali nasi członkowie, którzy związani z nim byli od początku swej myśliwskiej przygody. Nadszedł jednak czas, że powołani do Krainy Wiecznych Łowów opuścili nasze szeregi. Strata ta była dla nas bolesna, każdy z nich stanowił bowiem doświadczonego Kolegę Łowów i ofiarowanego społecznika. Charakteryzowali się umiłowaniem przyrody, przyjaźnią dla ludzi i koleżeńskością.
Odeszli od nas:

1. Kol. Stefan Ciosański – w dniu 2 września 1955 r., miał 52 lata
2. Kol. Józef Pacentek – w dniu 29 lipca 1969 r., miał 58 lat
3. Kol. Jan Rosołek – w dniu 28 marca 1970 r., miał 52 lata
4. Kol. Stanisław Stachniak – w dniu 1 grudnia 1972 r., miał 66 lat
5. Kol. Julian Ługawiak – w dniu 29 marca 1973 r., miał 51 lat
6. Kol. Czesław Drzewiecki – w dniu 14 kwietnia 1976 r., miał 50 lat
7. Kol. Stanisław Klose- w dniu 15 marca 1978 r., miał 67 lat
8. Kol. Mieczysław Czypek - w dniu 31 października 1979 r., miał 53 lata
9. Kol. Mieczysław Umiński – w dniu 24 czerwca 1984 r., miał 60 lat
10. Kol. Stanisław Pilarski – w dniu 15 sierpnia 1989 r., miał 67 lat. Odszedł od nas w roku jubileuszowym naszego koła. Nie doczekał uroczystości. Trafił do Krainy Wiecznych Łowów w sposób iście myśliwski.

Współczesny stan organizacyjny, osiągnięcia w działalności gospodarczej, w rozwijaniu tradycji tworzą wszyscy członkowie koła. Dlatego tak ważną sprawą jest pełna integracja koleżeńska. Przyjacielska i serdeczna atmosfera w działaniach, oparta na pełnej dyscyplinie organizacyjnej zapewni nam przyjemność w obcowaniu z przyrodą w spotkaniach koleżeńskich. Tę atmosferę w naszym kole tworzą członkowie-seniorzy. Ich postawy i zalety osobowości niech będą wzorem dla młodszych członków łowieckiej społeczności. Oto oni:
Wacław Bączkowski – członek naszego koła od 1954 r. Z zawodu leśnik, miłośnik przyrody. Kol. Wacek większość swojego życia zawodowego związał z pracą w leśnictwie. Będąc członkiem naszego koła dał się poznać jako etyczny myśliwy. W latach 1986 – 1988 pełnił funkcję łowczego koła. Koleżeński w kontaktach towarzyskich. Aktywnie uczestniczył w pracach społecznych koła. Józef Ciesiółka – członek PZŁ od 1948 r. Bardzo zaangażowany w pracę naszego koła. Należy do seniorów nie tylko stażem członkowskim, lecz również wiekiem. W latach 1954 – 1962 pełnił funkcję łowczego powiatowego. W latach 1970 – 75 był budowniczym strzelnicy myśliwskiej w Dąbrówce Leśnej, pełnił funkcję skarbnika i łowczego koła w początkach lat 50-tych. Był członkiem i przewodniczącym komisji rewizyjnej w kole. Odznaczony Srebrnym i Złotym Medalem Zasługi Łowieckiej i Medalem za zasługi w Rozwoju Łowiectwa Poznańskiego. W latach 1960 – 1963 członek Wojewódzkiej Rady Łowieckiej w Poznaniu.
Edmund Ferlas – członek naszego kola od 1956 r. Kol. Edziu należy do tych członków, którzy swą skromnością, solidarnością, aktywnym udziałem we wszystkich pracach koła wzbudzają sympatię naszej grupy koleżeńskiej.
Sylwester Jeger – członek naszego koła i PZŁ od 1952 r. Popularnie zwany „Salek”. Miłośnik przyrody w autentycznym wymiarze. Gdyby go spytać, ile czasu spędził w domu, a ile w lesie – trudno byłoby mu odpowiedzieć. Pełnił przez długi okres funkcję strażnika łowieckiego w obwodzie nr 5. Bardzo koleżeński.
Stanisław Kaiser – członek naszego koła od 1956 r. Zawodu rolnik w Dąbrówce Leśnej. Do Kol. Stasia wszyscy myśliwi zwracają się przez per „prezes”. Kol. Kaiser pełnił funkcję prezesa naszego koła w latach 1974 – 1982 oraz prezesa kółka rolniczego. Był i jest w pełni gospodarzem łowiska nr 5. Mieszka w łowisku. Obecnie jest strażnikiem w obwodzie nr 5.
Antoni Kasper – członek PZŁ od 1946 r. oraz naszego koła od momentu jego powstania. Należy do seniorów w naszym kole. Mieszka w obwodzie nr 114 w Owieczkach. Pełni funkcję strażnika łowieckiego i gospodarza terenu. Doświadczony hodowca i myśliwy. Życzliwy w kontaktach koleżeńskich. Cieszy się ogólną sympatią wśród kolegów.
Tadeusz Kramer – członek PZŁ od 1946 r. oddany sprawom łowieckim z wielka pasją. Jest historią naszego koła. W jego początkach od 1949 – 1951 pełnił funkcję kronikarza koła, następnie skarbnika. Od 1957 – 1986 r. był długoletnim łowczym koła. Od 1964 – 1970 r. był łowczym powiatowym. W latach 1966 – 70 r. był członkiem Wojewódzkiej Rady Łowieckiej w Poznaniu. W 1967 r. był delegatem WRL na X Krajowy Zjazd PZŁ. Pełniąc przez długi okres funkcję łowczego wykazał duże znawstwo problemów łowieckich. Wśród członków koła posiada duży autorytet.
Roman Kramer – członek PZŁ i naszego koła od 1955 r. należy do tych seniorów w kole, którzy nie wyróżniali się pełnieniem funkcji zarządzających. Był i jest etycznym myśliwym, dobrym kolegą. Uczestniczy zawsze we wszystkich pracach społecznych i hodowlanych. Wśród członków cieszy się koleżeńskimi kontaktami. Miłośnik przyrody.
Tadeusz Kuciński – członek PZŁ i naszego koła od 1957 r. Odznaczony Brązowym Medalem Zasługi Łowieckiej i Medalem za Zasługi Wielkopolskiego Łowiectwa. W naszym kole Kol. Kuciński pełnił funkcje skarbnika, członka komisji rewizyjnej. Był również członkiem i sekretarzem Powiatowej Rady Łowieckiej. Miłośnik przyrody. Uczestniczył we wszystkich pracach społecznych, wyróżnił się pracą przy budowie strzelnicy myśliwskiej. Osobowość żywotna, ruchliwa postawa, która wśród kolegów wzbudza wiele sympatii.
Feliks Skrzypczak – członek PZŁ od 1949 r. członkiem naszego koła został w 1956 r. Przez dwie kadencje pełnił funkcje Przewodniczącego Zarządu Koła nr 53 w latach 1956 – 60 i 1984 – 86. Obecnie jest członkiem Wojewódzkiej Rady PZŁ w Poznaniu. Posiada Medal za usługi w rozwoju wojewódzkiego łowiectwa. Kol Skrzypczak jako przewodniczący i członek koła dał się poznać z wysokiej kultury osobistej i koleżeńskości. W gronie członków koła uznawany jest za tworzącego przyjacielską atmosferę. Kol. Feliks jest orędownikiem rozwoju i podtrzymywania tradycji łowieckiej w naszym kole. Z jego inicjatywy członkowie naszego koła uczestniczyli w kursie trębaczy, w którym również sam brał udział, mimo iż mieszka w Poznaniu. Na polowaniach zbiorowych kultywuje obyczaje i tradycje łowieckie.
Adam Adamczak – nie należy wprawdzie do członków-seniorów koła, jest jednak seniorem w swej funkcji pełnionej od 20 lat jako skarbnik koła. Ko. Adam ze swych obowiązków wywiązuje się wzorowo. Wręcz pedantycznie prowadzi dokumentację finansową koła. Najważniejsze to, że potrafi tak zarządzać finansami, iż konto koła jest dość dostatnie. W kontaktach z członkami jest koleżeński. Etyczny myśliwy.

Od zarania istnienia koła wielu naszych myśliwych posiadało i posiada psy myśliwskie. Szczególnemu rozwojowi kynologia myśliwska uległa na przełomie lat 60-tych i 70-tych. Do jej rozwoju w naszym kole przyczynili się Koledzy z Wojewódzkiej Rady Łowieckiej w Poznaniu – Kol. Wacław Lesiński oraz Barbara i Eugeniusz Miklasiewiczowie. Wielu naszych członków koła brało udział na terenie powiatu i województwa w zawodach i wystawach psów. Duże zasługi w rozwoju kynologii myśliwskiej wnieśli Kol. Stanisław Klose, Henryk Markulis, Stanisław Pilarski, Tadeusz Kramer (hodowca ogra polskiego), Alfred Szostak (hodowca posokowca bawarskiego). Wśród Kolegów – zamiłowanych psiarzy należy wymienić Adama Adamczaka, Tadeusza Nowakowskiego, Antoniego Kaspra, Romana Kramera, Sylwestra Jegera, Stanisława Kaisera.
Sądzę, że w tych refleksjach ujęliśmy najważniejsze wydarzenia z życia naszego koła. Zespół redakcyjny skupił się na wydarzeniach najistotniejszych, które obrazują efekty koła, osobowość naszych członków.

Źródło: „60 lat Koła Łowieckiego nr 53 JELEŃ w Obornikach” - publikacja rocznicowa, kwiecień 2009